Christ, lieve lief,
Ik wil graag vertellen wat je voor mij hebt betekend en betekent.
Toen ik in 2008, door multiple sclerose, steeds minder goed in staat
was om mijn huis schoon te houden, benaderde ik iemand die ik kende
als daklozenkrantenverkoopster en ik vroeg haar of zij wellicht zou
willen helpen met mijn woning schoon te houden. Zij bleek allergisch
te zijn voor huisdieren, maar ze wilde de vacature graag onder de
aandacht brengen van haar beste vriend.
Toen Christ mij 's avonds opbelde, liet hij meteen weten dat hij
graag zou komen schoonmaken als dat voor iemand nodig was, dat hij
begreep dat dat in dit geval nodig was en dat de aanwezigheid van
veel huisdieren voor hem een groot pluspunt was.
Eigenlijk zag ik de komst van een man als hulp bij de huishouding
niet zo zitten maar na deze introductie was er geen goede reden meer
om de boot te kunnen afhouden. We maakten een afspraak om nader te
komen kennismaken.
Voor deze kennismaking nodigde ik een vriendin uit, Fabienne, zodat
zij de taken van een gastvrouw op zich kon nemen.
Tijdens dat gesprek was Christ rustig, vriendelijk en meteen heel
liefdevol met de dieren. En de dieren? Die waren direct verliefd op
hem. Omdat het nogal wat huisdieren waren, nam die eerste
kennismaking ook best wat tijd in beslag.
Vervolgens maakten wij kennis met elkaar.
Hij stelde voor om iedere ochtend, na zijn nachtdiensten bij de post
en de bloemenveiling, even langs te komen om de vloer schoon te
maken, juist omdat er zoveel dieren in huis waren.
Hij zei: “Ik begrijp dat u ziek bent en dat er geen geld is, maar
dat maakt me niet uit, ik hoef niet betaald te worden.”
Ik heb hem direct laten weten dat ik heel goed kon betalen maar dat
ik 7 dagen per week echt helemaal niet nodig vond.
We dwaalden af, hij vertelde van zijn bijzondere ouders en meer...
Op enig moment begon Fabienne gebaren naar mij te maken. Christ is
hier om een reden. Kunnen jullie niet verder gaan met het
sollicitatiegesprek?
Christ liet weten dat hij er al uit was, hij wilde hier graag komen
werken.
Ik heb gezegd, dat ik erover zou gaan nadenken en hem zo spoedig
mogelijk zou laten horen.
Ik dacht: Deze meneer lijkt te mooi om waar te zijn. En als iets te
mooi lijkt om waar te zijn, dan is het meestal ook te mooi om waar
te zijn.
Mijn vriendin, die tevens een ervaren zakenvrouw is, zei echter:
“Dit kan heel goed iemand zijn die perfect in dit huishouden past en
waar je heel veel aan kunt hebben. "Er is geen reden om het niet te
proberen.”
De eerste keer dat Christ kwam huishouden, raakten we nauwelijks
uitgepraat en was Christ in plaats van 3 uur, 8 uur bezig met de
huishouding.
Hij zei: “Tja, het is ook belangrijk dat wij elkaar leren kennen,
maar voor het schoonmaken van de woning is 3 uur genoeg, dus ik
breng alleen 3 uur in rekening."
Twee weken later was het Pinksteren en Christ had twee dagen en
nachten achter elkaar vrij. Wij besloten te gaan testen of wij het
twee dagen en twee nachten met elkaar zouden kunnen uithouden.
Eigenlijk waren die dagen heel goed bevallen voor Christ en voor
mij. Behalve dan dat, op het eind van die periode, de stemming een
beetje bedrukt raakte, ik begreep niet goed waarom dat gebeurde...
En toen sprak jij de gevleugelde woorden: “We kunnen het natuurlijk
ook zo doen dat ik nu naar mijn werk ga en dat ik na mijn werk terug
naar jou toe kom.”
De bedrukte stemming was direct weg en we waren beiden zo blij als
kinderen. En vanaf dat moment waren wij onafscheidelijk en gingen we
vliegen!
Je hebt mij voorbereid dat mensen je meestal niet zo aardig vinden.
Wat ik zag was anders:
De eerste keer dat je met mij naar de familie ging was dat bij
gelegenheid van een afstudeerfeestje en de hele familie was compleet
die avond.
Er is bij die gelegenheid achter je rug om veel over je gepraat:
Toen jij even niet keek kwam mijn oude maar bijzonder slimme tante
naar mij toe en zij zei:
"Als jouw moeder nog de perfecte man voor jou had kunnen uitzoeken,
zou ze deze man hebben gekozen... en ik ook” !
En mijn nichtje zei: "jeetje, wat een leuke man, waar heb je die
gevonden ?!”
En mijn achternichtje zei: “jullie lijken wel twee engelen uit de
hemel samen op je scootmobiel en met wapperende kleding en haren”
Van jouw familie weet ik niet wat ze achter de schermen over ons
hebben besproken maar we hebben ons altijd zo welkom en ondersteund
gevoeld.
Overigens waren mijn familieleden zeker niet de enigen die je in
minder dan geen tijd zonder enige moeite voor je innam.
Buren stopten met waar ze mee bezig waren om ons aan te houden en te
praten en je nam eindeloos de tijd voor ze.
Als je naar de markt of naar de winkel was geweest, kwam je met meer
eten dat je gratis had meegekregen, thuis dan we ooit konden opeten
en de rest van de week waren we deze cadeaus aan het uitdelen
voordat het zou bederven.
Bij de Turkse groenteboer stond je midden in de uitspanning voor
zijn winkel rustig twintig minuutjes om je heen te kijken totdat de
groenteboer vanuit zijn winkeldeur jou begon te observeren. Toen je
dat opmerkte, zei je: “ik ga niks bij je stelen hoor, dat doe ik
nooit, ik kijk gewoon om me heen. “
De groenteman was wist niet wat hij ervan moest denken, zei niks.
Later zijn jullie de beste vrienden geworden. Als je met je copd bij
de groentewinkel aankwam, zag hij je al van verre aankomen en kwam
je tegemoet met een stoeltje. Na de boodschappen bracht hij de
boodschappen voor je naar de fiets.
We zijn zo heel erg vaak door wildvreemde mensen aangehouden om ons
te vertellen dat we zo'n prachtig paar waren, dat ze de
rolstoelfiets geweldig vonden en dat ze helemaal blij waren dat ze
ons hadden ontmoet.
Maar meer nog dan we ons ondersteund voelden door de mensen om ons
heen, waren we de wind onder elkaars vleugels.
Toen we elkaar leerden kennen, had ik tot op zekere hoogte al leren
leven met de beperkingen die mijn ziekte mij nu eenmaal oplegt.
Jij bent degene die mij heeft geleerd dat je beperkingen niet a
priori als vaststaande feiten hoeft te accepteren.
Samen hebben we verkend wat er ondanks beperkingen nog wel mogelijk
was en dat dat veel meer was dan we ooit hadden kunnen bedenken!
Dat begon met fietstochten door onbekend terrein. Toen mijn
scootmobiel er mee stopte, en nadat we een aantal uren in het
inmiddels donker geworden bos op de scootmobieldienst hadden gewacht
met zes spelende hondjes om ons heen, had je er genoeg van en stelde
je voor dat we op eigen kracht gingen proberen hoe we uit het bos en
met alle honden veilig naar huis konden komen.
En toen maakte ik voor het eerst kennis met jouw feilloze houtje-touwtje oplossingen voor alle problemen.
Hoe je het precies voor elkaar gekregen hebt, herinner ik me niet
maar het eindresultaat was dat jouw fiets de helft van het gewicht
van mijn scootmobiel droeg en dat, mits we precies tegelijk
versnelden en vertraagden en naar links of naar rechts reden, we
heel prima met de scootmobiel half op de fiets en de hondjes in
verschillende tassen en mandjes en balancerend op de schuine vlakken
van mijn half door de fiets ondersteunde scootmobiel, het bos konden
verlaten en op huis aankonden
Dat gaf ons veel vertrouwen voor de toekomst!
Voortbouwend op dit nieuw verworven zelfvertrouwen, zijn we
vervolgens, compleet met de hele hondjes en poezen familie, met de
camper naar mijn oude schapenstal in de heuvels van Zuid-Frankrijk
getrokken. Gewoon als experiment: Jij kon lopen wat ik niet kon, ik
kon autorijden wat jij dan weer niet kon en we zouden wel zien hoe
ver we konden komen.
Ik had nooit meer verwacht daar in dit leven nog te komen, maar
samen bleek het heel goed te doen en mijn paradijsje daar vol
bloemenweides en wilde orchideeën en kamperfoelie en cantharellen en
héél veel beesten en beestjes en onze eigen waterbron, bleek ook
jouw paradijs!
In minder dan geen tijd, werd je dikke vrienden met de dorpelingen
van het dichtstbijzijnde dorp, mensen die ik al jaren van gezicht
wel kende maar waarmee ik nog nooit een woord had gewisseld.
De inwoners, 24 in getal, bleken Duitse en Franse oude hippies die
30 of 40 jaar geleden hadden besloten dat ze in de natuur weg van de
consumptiemaatschappij met hun gezin een ander leven wilden
opbouwen.
En vanaf toen woonden we nog steeds te ver van het dorp om de lasten
te ervaren van het leven in het dorp maar genoten we wel vrolijk mee
van de lusten die verbonden zijn met het leven in een dorp. Geen
feestje zonder Christ.
De naam van het dorp is Montjoi: Vreugdeberg.
En dan was er nog ons grote Portugal-avontuur met de inmiddels
volgroeide boomgaard van de Lidl en de ruïne die we nog zouden gaan
verbouwen en de twee kleine huisjes en de rivier en de bron en de
waterput.
Waar Taliefje en Gina zich tot onze grote blijdschap bij ons hebben
gemeld om bij ons groepje te komen.
Op dat moment bijna verloren zieltjes, inmiddels sterk en gezond en
deel van ons groepje en ouders van 6!
Kortom, je hebt me laten zien dat onze mogelijkheden samen onbeperkt
zijn!